Η Θεατρομάθεια ενσαρκώνει την ανάγκη εμβάθυνσης στη βαθιά παιδαγωγική και καλλιτεχνική διάσταση που έχει το θέατρο – σε όλες του τις μορφές-  ως μέσο μάθησης και ανθρώπινης ανάπτυξης: δεν πρόκειται απλώς για απλή δραστηριότητα, αλλά για ολοκληρωμένη εμπειρία, κατά την οποία η γνώση συναντά την καλλιτεχνική έκφραση, αναδεικνύοντας τη δημιουργική  προσωπικότητα, μέσα από τη συνεργασία.

Σε τέτοιου είδους παραστάσεις και βιωματικά εργαστήρια Θεατρομάθειας, οι συμμετέχοντες δεν παρακολουθούν μόνο∙ ζουν την τέχνη, καλλιεργούν την κριτική σκέψη τους, δυναμώνουν σε αυτοπεποίθηση και αποκτούν εργαλεία ζωής που ξεπερνούν τα όρια της σκηνής.

Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Κάρολος Κουν, φωτίζοντας το περιεχόμενο της θεατρικής πράξης, ως μέσου κοινωνικής και πολιτισμικής αναβάθμισης: «δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο… Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός». Αλλά και η  διαχρονική προσέγγιση του Κωνσταντίν Στανισλάβσκι υπενθυμίζει ότι: «το θέατρο είναι ένας τόπος, όπου οι άνθρωποι έρχονται να μάθουν για τη ζωή».

Με άλλα λόγια, η τέχνη του θεάτρου λειτουργεί ως σχολείο αυτογνωσίας και βαθύτερης κατανόησης του κόσμου γύρω μας, στόχος υψηλός και κινητήριος και για τον πολιτιστικό φορέα  Ε.Θ.Ο.Σ. Αιγαίου, που μέσα από το δεύτερο αρχικό του γράμμα προσπαθεί να τον κάνει χειροπιαστό.